Terugblik 2008

 Het einde van het jaar is een moment om altijd weer eens terug te blikken op hoe het (sportieve) jaar is verlopen. Allerlei overzichten worden opgemaakt, hitlijsten, hoogtepunten van het jaar en ga zo maar door.

Nergens zal er ook maar iets vermeld worden over welke resultaten ook die we geboekt hebben in het afgelopen jaar. Was het winnen van de Europacup 1 jaren geleden nog een garantie om tot sportploeg van het jaar te worden verkozen, een tweede plaats op het WK  Agility is niet eens genoeg voor een nominatie hiervoor. Nederlands kampioen? Ach, we moeten het maar accepteren, we doen een spelletje met onze honden en het maximaal haalbare is de voldoening die het onszelf geeft. Zouden dieren een eigen zender hebben, dan zag het er waarschijnlijk heel anders uit.

Het jaar 2008 zal waarschijnlijk in ons geheugen blijven gegrift als het laatste jaar met een winterpauze. Lekker alles weer eventjes terugzetten naar 0, spanning afbouwen, misschien ook wel wat conditie, wielrenners bijvoorbeeld zijn in de wintermaanden vaak vele kilo’s zwaarder dan in het wedstrijdseizoen. Wel lekker hoor, gewoon genieten van de feestdagen en carnaval, daarna weer langzaam alles op gaan bouwen tot de voorjaarsklassiekers beginnen.

We konden nieuwe trainingsmethoden uitproberen en zelfs in sommige gevallen teruggrijpen naar de oude methode mocht het niet baten. Dit is historie nou, het einde van 2008 houdt pas op, op tweede kerstdag om vervolgens op 4 januari alweer het vervolg te krijgen met Jumping into 2009. Natuurlijk ben je vrij om zelf die pauze in te gelasten, maar dan raak je hopeloos achterop. 

Voor het eerst in de historie van het Nederlandse Agility gebeuren werd er het Open Limburgs kampioenschap gehouden. Een wedstrijd met pretentie, anders komt er natuurlijk geen hond helemaal naar het zuiden.

Er was een metershoge cup te winnen en zelfs een LCD zou tot de prijzen behoren. Ondanks dat de organisatie zich redelijk had verkeken op het tijdschema was het een gezellige en geslaagde dag. De finale ging uiteindelijk maar tussen 2 honden, de winnaar van het dagklassement tegen de winnaar van de border collie classic. De border collie mocht na de tos als eerste lopen, maar door een ongelukkige dk was de spanning er eigenlijk snel af. De kleine sheltie hoefde zijn baasje "alleen" maar te volgen en mocht elke lat gooien, als het maar geen dk werd. Toch kwamen we foutloos rond op het niet gemakkelijke parcours en mochten we ons dus de eerste Limburgse kampioen noemen. Des te leuker omdat Troy 15km verderop voor het eerst het daglicht zag, dus min of meer de cup in eigen huis hield. Het was een mooi begin van het jaar dat ons de volgende 2 maanden in Koeweit zou houden.

 De trainingsmogelijkheden in Koeweit zijn verre van optimaal. Afgezien van de warmte, die begin van het jaar nog wel meevalt, is Agility een spelletje wat men daar niet kent. Via internet had men er wel eens van gehoord, maar dan heb je natuurlijk ook wat toestellen nodig. Voordeel als je zelf een beetje met een hamer en schroevendraaier om kunt gaan, dan kun je met wat behulpzame vrijwilligers nog wel wat van de grond krijgen.

De eerste behendigheidsbaan in Koeweit.

 Vlak voor het begin van de competitie kwamen we terug in het koude en natte kikkerland. Niet geheel ongetraind, maar toch niet helemaal optimaal voorbereid. De eerste 4 wedstrijden zouden tellen als kwalificatie voor het WK en NK. In 5 weekeinden werden deze 4 wedstrijden gehouden. Mijn inziens volslagen onzinnig, maar de geleerden hadden zo besloten. Twee weken voordat het seizoen zou beginnen sloeg het noodlot toe na een ritje van de training in een koude bus. Troy sprong uit de bus en blesseerde hierbij een spier in zijn rechter voorpoot. Fysiotherapie verricht echt wonderen want binnen twee weken was hij 95% hersteld. We begonnen meteen met de gezelligste wedstrijd in het verre Zeeland. Vrijdagavond al aangereisd en onder het genot van vele biertjes en muzikale klanken was het weerzien van vele bekenden even gezellig als vermoeiend.

De wedstrijd begon met een spelletje, wel zo lekker als starter van het seizoen. Het was een regenachtige morgen en het spelletje was erg motiverend en nodigde uit om de pootjes meteen goed uit het vet te lopen. In de tunnel ging het mis, Troy gleed uit en blesseerde nu zijn schouder. Over en uit dus voor die dag. Achteraf is gebleken dat het gros van de WK gangers daar de eerste (harde) klappen heeft uitgedeeld.

  De week erop reeds mocht het 3^e graads circus weer naar zee, dit keer in de duinen bij ’s Gravenzande.

Troy was nauwelijks hersteld, maar niet lopen zou een vroegtijdig einde hebben betekend van alle eventuele aspiraties.

Het enige dat meezat was het weer, want de parcoursen waren van dien aard dat we niks cadeau zouden krijgen. Met een net herstelde hond wisten we een mooie tweede plaats te veroveren op de jumping, maar het vp was te hoog gegrepen.

Erg veel dk’s en aangezien ik geen risico wilde lopen ben ik direct gestopt nadat hij zijn dk had te pakken.

Na 2 wedstrijden slechts één goed resultaat, de missie werd haast onmogelijk. We hadden nu 2 weken rust.

De derde wedstrijd was een soort van thuiswedstrijd, zeker gezien de eerste twee die zover weg waren. St. Oedenrode is al vaker een wedstrijd geweest die me iets heeft opgeleverd. Dit was mijn kennismaking met Trust, 7 jaar geleden met ZiZou, waar ik nog steeds met veel plezier wekelijks mijn trainingen mag volgen. Ook die dag was het prachtig zonnig weer, je zou haast vergeten zijn dat we enkele mooie dagen hebben gehad dit jaar. De jumping ging fantastisch, een vloeiend rondje waar de concurrentie het nakijken had, goud met een griffel! Het vp ging gepaard met een klein foutje, waar voor hetzelfde geld een weigering voor gegeven kon worden als de keurmeester er een andere interpretatie aan had gegeven. Dit keer had ik het geluk aan mijn zijde, was meteen de laatste keer dit jaar. 1 en 2 die dag en weer volop in de race voor de top posities.

 De laatste wedstrijd bracht ons naar het Noorden. De plaats waar Troy zijn eerste wedstrijd liep. Een onzinnige breipartij zorgde voor een record aan dk’s en natuurlijk bleef ons dat ook niet gespaard.

De hele "top" verzaakte en liet de selectiecommissie van Cynophilia achter met de handen in het haar.

De meesten hadden de hoop dat het NK uitsluitsel zou gaan brengen over de twee overgebleven plaatsen, de nummer 1 had zich duidelijk terecht geplaatst, maar heeft de rest van het seizoen ook geen potten meer kunnen breken.

Helaas had Cyno al bepaald dat op het toernooitje in Finland een 11 jaar oude hond afscheid mocht gaan nemen van het spelletje waar zij jarenlang de toon had aangegeven. Een eervol afscheid zullen we maar zeggen.

Vaste prik in het laatste weekend van juni is het Nederlands Kampioenschap behendigheid dat elk jaar weer op een andere plek wordt gehouden.

Na de blessures van Troy en wat strubbelingen in de persoonlijke sfeer had ik mijn zinnen geheel op het NK gezet. Voor mij het mooiste toernooi van het jaar, maar het komt altijd iets te vroeg voor mij. Onze top ligt na de jarenlange traditie om de zomer in Engeland door te brengen, in de laatste maanden van het seizoen, september en oktober.

Dogs in Need geeft je een week de tijd in een ritme te komen.

In mei heb je daarvoor Supadogs, maar dat viel dit jaar letterlijk in het water. Wel werd aansluitend op Hinckley kwalificatie voor de semies van Olympia afgedwongen, een eerste reserve plaats voor de Crufts, die staat nog open! en als bonus mocht ik door de overwinning in de Crufts qualifier Troy bijschrijven als grade 7!!! De semies vielen samen met het IMCA, dus dat ging aan mijn neus voorbij.

Voor het NK had men dit jaar een Duitse keurmeesteres uitgenodigd.

Uitdagende parcoursen met zeker mogelijkheden voor Troy.

Gunstige startpositie, niet te vroeg, en een goede voorbereiding.

Helaas zat het niet mee die dag, klein foutje in de bocht na de eerste sprong met het gevolg dat het tweede latje viel. Op zo’n moment weet je het al, je moet twee keer foutloos zijn, anders haal je het op dergelijke dagen niet met de ruime SPT die in Nederland gehanteerd word. Wel de snelste tijd, maar dat telt dan niet meer. Weer een jaartje wachten dan maar.

Juli zou de zwarte maand worden voor Nederlandse behendigheidbeoefenaars.

In Gelsenkirchen vond het European Open plaats waar werkelijk iedereen ver onder de maat presteerde. Het eindigde als klap op de vuurpijl ook nog eens in een gigantisch modderbad en de trieste aanblik door het miezerige weer was tekenend voor de kwaliteit van de combinaties. Alleen de feestavond was een duidelijk Nederlands/Frans succes.

De zomer brengen we al jaren zoals eerder vermeld in Engeland door.

Het International Festival moesten we laten schieten voor een bruiloft van een goede kameraad, 08-08-‘08 was een populaire datum. Dogs in Need zou eindelijk de ultieme meting worden met de Engelse top. Regelmatig had ik al overwinningen weg gekaapt voor de neuzen van de gevestigde orde, maar het behalen van graad 7 op Hinckley begin juni, betekende nu dat ik als eerste overseas small-combinatie mocht deelnemen aan het Championship. Eerst hadden we nog de

Genesis finale op de donderdag waar ik op minder dan 0,3 sec de eerste plaats miste. Geen schande om van een, naar in Finland zou blijken, succesvolle combinatie te verliezen. Het championship gaf een rommelige voorbereiding. Uit zeer betrouwbare bron kreeg ik te horen dat het om 9.00uur zou starten, maar dit bleek dus 8.30uur te zijn. Toen ik dus rond die tijd aan de ring verscheen was het verkennen al afgesloten en stonden ze op de eerste hond te wachten.... The bald bloke with the sheltie.

Ons geluk was dat we als eerste moesten starten, anders was alles al voorbij geweest. Bij de gratie gods mocht ik één rondje verkennen, terwijl mijn campergenote Troy zou ophalen. Een zeer discutabele beslissing leverde 5 strafpunten op, nog geen ramp als het VP foutloos zou gaan, maar de positive vibes waren toen al long gone waardoor we onze finaleplaats misliepen.

 De betere vorm was duidelijk merkbaar geworden. Hopelijk zou dit zijn vruchten afwerpen op het IMCA, waar we met het sterkste smallteam ooit voor de dag zouden komen. Dit mocht niet mis gaan, het was bere gezellig, goede sfeer in de groep en enthousiaste supportersssssssssssssssssssssssssssssssss.

Donderdag op de training ging het prima, een enkele hond had wat last van plankenkoorts, maar wat wil je met dergelijke muziek erbij !

De Italianen waren erg prominent aanwezig met hun oorlogstune, maar zoals het een goed sportman betaamd zetten wij dit om in een stimulans voor ons. Een heerlijk galadiner waar ik niet alle details meer van kan/mag herinneren was eigenlijk de garantie voor velen successen. Een verslag hiervan is ook te vinden op deze site van Bob en Nicole.

 Na het IMCA vond in het Finse Helsinki het FCI WK plaats. Slechts voor de large deelnemers werd dit een geslaagd toernooi, met als hoogtepunt de tweede plaats voor het team.

Werner zette individueel een wereldprestatie neer op de jumping, maar was wat onfortuinlijk op het VP.

Helaas valt er van de andere medium en small deelnemers weinig opvallends te melden, zou erg mooi zijn geweest. Nu lopen we weer het risico dat men gaat terugvallen naar een 5-2-2 verdeling terwijl er genoeg potentie zit, het moet alleen een kans krijgen het te laten zien.

 Halverwege oktober was er vlak over de grens het jaarlijkse sheltie weekend. Een zeer sterk bezet toernooi met 170 deelnemers. In de voorrondes ging het nog redelijk met de Nederlandse inbreng, maar helaas vielen de prijzen in de finale in buitenlandse handen, zij het zeker terecht!

Eind oktober werden de Cynophilia Masters gehouden, een best of the best wedstrijd waar alle gepromoveerde en winnende combinaties zich een laatste keer mogen meten met de concurrentie.

Hiervoor was weer één van mijn favoriete keurmeesters uitgenodigde, de Belg Michel Lieckens die vorig jaar ook het NK keurde.

Zijn parcoursen zijn op ons lijf geschreven, door de basis die we in België hebben liggen.

Je merkt toch dat er in elk land specifieke situaties terugkomen. De jumping ging ruim naar ons en dat was het VP ook gegaan, mits Troy zijn raakvlak katteloop beter zou hebben genomen. Hierdoor ging de zege naar de eveneens zeer snelle Shena en Piet Prevoo. Dat Sharon Broeders nog steeds kan pieken bewees ze met haar good old Filan en dat Walter Sontrop meerdere troeven in handen heeft bewees hij door niet met Dice, maar met Eli nu de hoogste trede van het podium op te eisen.

Begin november is het ondertussen ook traditie geworden dat het grootste indoortoernooi van Nederland wordt gehouden. Georganiseerd door mijn eigen cluppie Trust is het een kwalitatief hoogstaand team evenement, waar op de individuele resultaten van de zaterdag recht kunnen geven op deelname aan de Tommy Turk finale. Small,

Medium en Large tegen elkaar.

Dit jaar was het een duidelijk large parcours, maar toch ging de zege naar de bloedsnelle Jack Russel/ Border Collie kruising van Wendy Clay uit Engeland, mijn teamgenootje en samen met een Troy in bloedvorm waren we alle small combinaties ruim de baas.

Een mooie prijs, maar helaas eentje zonder waarde, zij het dan dat het wel een persoonlijke overwinning was op iedereen dat Troy 7 (!) foutloze rondjes liep in twee dagen.

De meest besproken indoorwedstrijd is en blijft natuurlijk de Winner.

Helaas is de glans er wel wat af gezien de slechte kwaliteit van het tapijt.

Dit jaar was er een beter tapijt beloofd, maar ook dit gaf geen serieus beeld van wat behendigheid eigenlijk kan zijn. Jammer, het zou een goed stukje promotie voor het spelletje kunnen zijn.

Er was een CACIAg titel te behalen, maar door de slechte kwaliteit van het tapijt en de vreselijk strakke SPT behaalde geen enkele combinatie hier de benodigde resultaten voor.  

De laatste (officiële) wedstrijd van 2008 mochten Troy en ik winnend afsluiten. Een goed begin en een goed einde en in een uitstekende vorm. Hopen dat we deze mee kunnen nemen in de eerste 4 maanden van 2009, waar nu meteen de prijzen zullen worden verdeeld voor de rest van het jaar. Moet de winterstop maar eventjes wachten tot eind april, daar merk je qua weer toch geen verschil meer in tegenwoordig hier in Nederland.

Ik wens jullie allemaal een hele prettige kerst, veilige jaarwisseling en de allerbeste sportieve prestaties in 2009.

 die kale met die sheltie