Verslag WK 2008 door Martijn Servaas.

Foto's met dank aan: Kees Stoel

Woensdag 24 september 02:15 uur: de wekker gaat. Wat is dit vroeg zeg. Maar meteen vol energie.

Na een lange voorbereiding gaat het eindelijk beginnen.

Op weg naar mijn 3^e WK.

Samen met Walter rij ik naar Schiphol waar we om 7 uur zullen vertrekken.

Inchecken, papierwerk in verband met de honden. Alles gaat goed.

Alleen het moment dat je je hond over moet dragen aan de medewerkers van Schiphol is ontzettend vreemd.

De bench met Kate erin zakt weg met de lift en ik blijf onwennig achter in de vertrekhal.

Gelukkig, als we bij het vliegtuig komen om aan boord te gaan zien we net dat de honden worden gebracht. Zij zijn nog eerder aan boord dan wij.

Na een rustige vlucht komen we aan in Kopenhagen waar we over moeten stappen.

Tussendoor naar de honden is er helaas niet bij, maar ook hier zijn de honden eerder aan boord van het volgende vliegtuig dan wij.

Na wederom een rustige vlucht komen we aan in Helsinki. Eerst de koffers ophalen en daarna de honden.

Althans, als mijn koffer nog komt. Want alles lijkt te zijn gelost en van mij is nog niets langs gekomen. Ik blijk niet de enige te zijn en na enkele spannende minuten komt er een tweede lading waar mijn bagage bij zit. Snel naar de honden nu. Ze hebben de reis prima doorstaan. Zijn blij dat ze ons weer zien en lijken nergens last van te hebben. Op naar het hotel dan maar.

Daar aangekomen inchecken en eens lekker wandelen met de honden. Het hotel ligt midden in het centrum van Helsinki en ziet er uitstekend uit. Pal tegen het centrum ligt ook een groot park waarin we heerlijk met de honden kunnen wandelen. Na het wandelen nog even winkelen en verder wat uitrusten. Ben toch wel moe.

Donderdag 25 september: trainingsdag.

Als eerste natuurlijk de veterinaire keuring. Na alle berichten vooraf valt het me erg mee hoe dat loopt. We zijn er snel doorheen zonder enige problemen. Dan de training. Heerlijk om eindelijk weer in zo´n stadion te lopen.

De ondergrond is, net als voorgaande jaren, uitstekend. Het parcours al netjes door de Finnen in drieën gedeeld en trainen maar.

13 minuten exact krijgen we hiervoor. Ongelofelijk hoeveel je in 13 minuten kunt oefenen. Als je het maar goed organiseert. Zowel Kate als ik hebben het flink warm na de training. Moe en voldaan kunnen we wat uitstappen. Lekker getraind en vol vertrouwen voor de wedstrijd van morgen.

Vrijdag 26 september: teamdag. Eindelijk, nu gaat het echt beginnen. Maar eerst de opening nog.

Dat wordt natuurlijk weer gigantisch lang wachten in de ring, luisteren naar toespraken die je maar voor de helft, of in het geval van Petitdidier, helemaal niet kunt verstaan.

Maar tot mijn grote verbazing organiseren de Finnen deze opening heel anders.

We maken een rondje door de ring, laten Guus, onze vlaggendrager, achter en kunnen met de honden weer naar de benches.

De verdere opening kunnen we vanaf de tribune volgen. Geweldig zo!

Na de opening kunnen we dan eindelijk echt beginnen.

Het Nederlandse team moet als 4^e starten en we verkennen dus in de eerste groep.

Het is een pittige jumping, waarbij de honden een aantal sprongen op een vreemde manier benaderen. Maar over het algemeen een rondje dat goed te doen moet zijn als je je hoofd erbij houdt.

Als eerste start Roy.

Omdat ik me volledig op mijn eigen rondje wil concentreren, kijk ik niet naar zijn lopen.

Samen met Kate wachten in de ring. Spelen mag niet. Zelfs niet met je handen of de riem.

Ik aai haar dus maar wat en speel het rondje nog één keer af in mijn hoofd.

Dan gejuich.

Roy heeft een foutloos rondje gelopen. Mooi, maar nu eerst mijn eigen rondje.

Het begin loopt heel lekker. Kate is fanatiek en de bochten voelen goed aan. Tegen het einde een draai die net niet helemaal uit komt.

Een lat. Hierdoor ben ik het even kwijt. Waar moet ik naartoe. Het moment lijkt verschillende seconden te duren, maar uiteindelijk weet ik welke kant ik op moet.

Achteraf blijkt het maar een fractie van een seconde te zijn geweest, maar voor mijn gevoel duurde het gigantisch lang.

Nu ik het weer opgepakt heb, nog een paar toestellen en op naar de finish. Ook voor mij gejuich, maar blij voel ik me niet: een lat.

Eén klein momentje en we zijn gewoon weg.

We zijn klaar met het team en ik heb het gewoon verpest voor mijn teamgenoten.

Zo denkt de rest er niet over en terwijl ik sta te balen en het team mij moed in staat te praten, start Walter.

Zenuwslopend als hij loopt. Maar wat doet hij het goed. Ook Walter zet een foutloos rondje neer.

Even naar buiten dan maar, de emoties ruimte geven. Langzaam komt het besef dat we er met 1 foutje helemaal niet zo slecht voorstaan.

Uiteindelijk blijkt het goed voor een 4^e plaats na de jumping.

Een goede uitgangspositie voor het VP.

Nu is het de beurt aan de small en medium. Bij de finish wachten we elkaar op. Helaas loopt het bij hen wat minder waardoor de kansen voor morgen niet zo groot zijn. Maar ondanks dat is het mooi om te zien hoe iedereen er voor gaat. Dat het dan niet altijd lukt is jammer, maar hoort er helaas bij.

Dan ons eigen vast parcours.

Opnieuw een pittig rondje, maar ook deze is goed te doen als je je hoofd erbij houdt.

De startvolgorde blijft hetzelfde, dus opnieuw Roy voor me. Vanuit mijn ooghoeken zie ik het één en ander van zijn parcours.

Het loopt goed. Op het einde nog één keer tussendoor halen en dan heel relaxed langs de palen. Roy zet zijn tweede foutloze rondje neer.

Nu Kate.

Na twee sprongen gaan we naar de kattenloop en dan naar het achterste gat van de tunnel die er links van ligt. Rem ik toch net wat te vroeg vanwege de bocht die we naar de tunnel moeten maken. Kate remt mee en springt daardoor te hoog af. Raakvlakfout.

Maar nu ben ik er niet door van de wijs. Lekker doorgaan en het rondje goed afmaken. Alles kan nog.

De rest van het rondje loopt super en dan is het de beurt aan Walter. Dit is nog erger dan bij het eerste rondje. Halverwege staat de tafel. Walter timed ‘m wel heel strak. Goed voor onze tijd, maar wat minder voor onze zenuwen. Maar het gaat goed.

Dan een paar bochten waar Walter Dice flink de ruimte geeft en op naar de wip. Dat gaat maar net goed.

De hand van de keurmeester gaat tot halverwege omhoog, maar dan toch gelukkig weer omlaag. Op naar de finish en... foutloos!

We staan 1^e.

Het zenuwslopend wachten begint.

Nog drie teams te gaan.

Daar zal er toch wel één van een foutje maken waardoor we op het podium komen. En jawel.

Na Slowakije en België staan we nog steeds 1^e.

Alleen Brazilië nog. Wat lopen die op save.

Het kost ze tijdfouten, maar dat is niet genoeg. Ze moeten ook twee fouten maken.

De laatste loper gaat helemaal op eieren. Bij de schutting zelfs helemaal stil. Dat levert een weigering op.

Hoeveel tijdfouten zal hij krijgen en redden de Brazilianen het? Dat doen ze. Net. We zijn tweede.

Langzaam dringt het besef tot me door. We zijn gewoon tweede geworden op een WK!

We staan op het podium!

We mogen met de vlag door de ring!

Al zoveel gezien bij andere landen. Maar nu mag ik gewoon zelf rond. En dat doen we. Wat een geweldige ervaring. Superblij.

In een roes gaan we terug naar het hotel. En toch speelt af en toe door mijn hoofd: als ik nou die draai wat beter had gemaakt. Als dat raakvlak nou goed was geweest... Het had ook goud kunnen wezen. Af en toe schiet het door mijn hoofd. Maar zilver is ook prachtig. Na acht jaar eindelijk weer een Nederlands team op het podium.

We sluiten de dag af met een gezellig etentje en daarna snel naar bed. Er wachten ons nog twee spannende dagen met een heleboel mooie Agility.

Zaterdag 27 september: jumping individueel staat op de planning.

Na een goede nachtrust gaan we weer op weg naar de hal. Vandaag is een druk programma.

Eerst de individuele jumping voor zowel small, medium als large.

En daarna nog de finale voor de teams van small en medium.

Volgens planning ben ik zelf midden op de dag aan de beurt, dus tijd genoeg om lekker te kijken. Een ongelooflijk spannende competitie.

Zowel bij de small als medium. Wat gaan die hondjes hard zeg.

En dan Werner aan de start. Dit is vele malen erger dan zelf lopen.

Blizje gaat hard, loopt goed. En Werner houdt z’n kop erbij. En jawel. Hij staat 1^e. Maar er moeten er nog veel. Heel veel.

Uiteindelijk een geweldige 4^e plaats. Een mooie uitgangspositie voor het VP weet ik inmiddels uit ervaring.

Eindelijk zijn we zelf aan de beurt.

We krijgen elke keer de opstelling op papier. Zo kun je je vast voorbereiden op het verkennen.

De jumping die we moeten lopen is technisch, zoals elk parcours op het WK. Maar het is ook snel parcours.

Met goed bochtenwerk moet ik hier zeker een snel rondje op neer kunnen zetten. Alleen de situatie na de tweede tunnel baart me wat zorgen. Hoe krijg ik Kate zonder al te veel snelheidsverlies over de sprongen 10, 11 en 12.

Na het verkennen weet ik het antwoord: niet al te moeilijk over doen, de bocht tussen 9 en 10 goed inzetten en daarna Kate gewoon laten gaan.

Dan gaan we beginnen.

Roy is als eerste aan de beurt. Ik kan nog net zijn rondje zien voordat ik me moet gaan voorbereiden op mijn eigen rondje. Helaas, bij sprong 5 draait zijn hond de verkeerde kant op. Hierdoor aardig wat tijdverlies. Roy komt foutloos binnen, maar wel met tijdfouten.

Dan ben ik zelf aan de beurt. Kate gaat goed. Elke bocht lukt zoals ik ‘m gepland had. Ook de situatie 10-12. De laatste bocht over 16, dan vol gaan, nog even opletten bij de band en..... Yes, een foutloos rondje. En dat niet alleen. Ook nog eens behoorlijk strak.

De 4^e tijd tot nu toe, maar er komen er nog heel veel. Het duurt nog lang voordat Walter moet, dus maar eens rustig op de tribune kijken.

Langzaam zak ik van het scorebord af.

De ene na de andere handler loopt een foutloos rondje rond dezelfde tijd als ik. De één wat langzamer, de ander wat sneller. En een paar hondjes op topsnelheid. Dat houden we echt niet bij.

Dan komt Walter. Met name in het begin lopen de bochten wat minder. Dice heeft er duidelijk moeite mee. Maar Walter begeleidt hem netjes en ook zij zetten een foutloos rondje neer.

Dan de laatste paar honden kijken en eens zien waar ik sta na de jumping.

Het blijkt de 33^e plaats te zijn. 33^e, een beetje teleurstellend is het wel. Heb super gelopen en ben erg tevreden over mijn rondje. Maar zeker na zo’n strak rondje had ik toch op een iets hogere klassering gehoopt.

Maar als ik kijk naar alle tijden en zie hoe dicht alles op elkaar zit, weet ik dat er morgen nog een heleboel kan gebeuren. De hond die 7^e staat, was exact 1 seconde sneller dan Kate. Zo dicht zit alles op elkaar. Het podium zullen we waarschijnlijk niet halen, maar een stuk stijgen moet toch wel lukken.

Tot slot hebben we nog de finale van de teams small en medium. Voor Nederland niet echt spannend meer. Maar toch doen ze er alles aan om nog een mooi VP te laten zien en zodoende een zo hoog mogelijke klassering voor Nederland te lopen.

Voor Werner een goed moment om er even goed op te zitten bij zijn raakvlakken zodat dat zeker goed gaat morgen. Helaas loopt dat net  mis. De timing van Werner bij de kattenloop is niet goed waardoor Bliz er vanaf springt. Heb het op video opgenomen zodat ik het met Werner nog een rustig kan bekijken als voorbereiding voor morgen.

De lange zaterdag zit erop. Nog wat eten en dan snel naar bed. Op naar de finale van morgen.

Zondag 28 september: de finale individueel. Om 8 uur zijn we weer in de hal. Maar lopen duurt voor mij nog heel lang.

Eerst de small en medium nog en dan bij de large in de laatste groep. Bij de small een bijzonder moment.

Het allerlaatste rondje van Natasja met Djoura. Wat een geweldige carrière hebben die twee achter de rug.

Ik weet nog goed dat ze voor de eerste les bij TRUST kwamen en ik ze les mocht geven op de jumping. Een eeuwigheid geleden. Nu, vele parcoursen en vele overwinningen, tot en met het Wereldkampioenschap aan toe, later is het dan tijd voor het afscheid.

Natasja loopt met Djoura een geweldig laatste rondje.

Super om met zo’n rondje op een WK afscheid te kunnen nemen. Wat een combinatie.

Bij de medium is het name spannend als Werner moet lopen. Ik hoop toch zo dat hij zichzelf in de hand heeft.

De start is goed, maar al snel gaat het fout. Bliz duikt de tunnel in plaats van over de schutting. Balen zeg. Ik had het Werner zo gegund.

Maar zo gaat het nu eenmaal op een WK. Je moet er vol voor gaan om mee te kunnen doen. En er vol voor gaan betekent soms risico’s nemen. Dat het dan net fout gaat is heel erg jammer. Maar Werner mag trots zijn op de manier waarop hij gelopen heeft.

En dan eindelijk de finale voor de large.

Op het papier dat we krijgen staat een ontzettend lastig parcours. Het maakt me heel blij. Want al zal ik ongelooflijk goed op moeten letten, dit is wel iets wat Kate en ik heel goed kunnen. Met name de palen insteek die zelfstandig genomen moet worden. Enige waar ik over twijfel is de finish. Welke oplossing ik ook kies, het lijkt nergens lekker uit te komen.

Maar eens gaan verkennen.

Het parcours staat iets anders dan op papier. Iets makkelijker.

Bij de finish besluit ik, nadat ik het een aantal keer op volle snelheid heb gelopen, om een blinde wissel tussen breed en tunnel te maken.

Dan om de oploop kattenloop lopen en hopelijk nog een Belgische wissel tussen 18 en 19 halen.

We gaan maar eens kijken hoe de eerste lopers het ervan brengen.

Als eerste valt op dat de honden enorm vertragen in de tunnel die onder de kattenloop ligt. Hij ligt net anders dan op papier. Meer in een S. Door het vertragen kun je als handler weldegelijk bij de insteek palen zijn, hetgeen ik niet verwacht had. De finish wordt op veel verschillende manieren opgelost. Maar bij veel handlers die voor dezelfde oplossing als ik gekozen hadden, gaat het mis.

Ik wijzig niet snel mijn parcours, maar nu is het toch misschien beter om voor mijn tweede keuze te gaan: zelfstandig sturen op de breed en tunnel en dan zelf terug lopen om aan de afloopkant om de kattenloop te lopen en Kate dan opvangen bij de uitgang tunnel.

Na heel veel hondjes mogen we eindelijk gaan lopen.

Eerst Roy, dan Walter en als laatste ik. Roy kan ik kijken, maar Walter en ik starten te dicht op elkaar om goed te kunnen bekijken.

Roy helaas een afloopfout, maar verder wel netjes gelopen.

Walter zie ik half op het scherm en tussen het publiek door. Een rare situatie bij afloop, maar op het bord komt hij met 0 fouten te staan.

Achteraf blijkt er een heel gedoe over die situatie. Hij zou een dk hebben gekregen van de hulpkeurmeester, maar dat werd overruled door de keurmeester.

Heb ik alleen niets van meegekregen omdat ik zelf bijna moest lopen.

Dan mijn eigen rondje. Dit moet echt goed lopen, wil ik hoger komen.

De start gaat goed, bocht na de slurf iets te ruim. Schutting goed evenals de bochten bij de sprongen erna. De insteek palen is zoals verwacht totaal geen probleem. Na de palen een blinde wissel. Zet ik alleen net te laat in, waardoor Kate in eerste instantie naar de verkeerde sprong gaat. Gelukkig kan ik het herstellen en mijn rondje goed af maken. Op naar de finish. Het zelfstandig sturen op breed en tunnel lukt goed. Dat levert applaus op. Kikken is dat. Nu de finish nog en opnieuw een foutloos rondje.

Nu is het afwachten maar en genieten van de rest van de finale.

Uiteindelijk eindig op de 15^e plaats. Een resultaat waar ik trots op ben.

Dan de afsluiting en natuurlijk nog de prijsuitreiking.

De afsluiting duurt zoals gewoonlijk lang, met "zeer interessante" toespraken.

Dan de prijsuitreiking. Wat gaaf om daar op het podium te staan. Een heel bijzonder moment.

Na de prijsuitreiking gaan we terug naar het hotel en hebben we het afsluitende diner samen met de supporters. Erg gezellig met wederom een legendarische speech van Adri.

Al met al kijk ik terug op een geweldig WK. Niet alleen vanwege de resultaten, maar ook vanwege de sfeer en teamspirit. Iedereen was er voor elkaar en als één Nederlands team hebben we aan dit WK deelgenomen. De begeleiding van Patrick en Adri was super.

Maandag 29 september: de terugreis. En toen was het echt voorbij. Aan het eind van de middag vliegen we weer terug naar Nederland. Tot die tijd nog maar eens door Helsinki wandelen. Wat shoppen en heerlijk in een T-shirtje buiten op het terras zitten.

De reis zelf verloopt zonder problemen. Net als op de heenreis gaat alles goed met de honden. Alleen als we op Schiphol aankomen blijkt dat de koffer van Walter nog in Kopenhagen staat. Vervelend, maar niet onoverkomelijk. Totdat we bij de parkeerplaats aankomen en blijkt dat de autosleutel van Walter in die koffer zit.

Gelukkig is Patrick bereid om ons naar huis te brengen. Coach tot het einde.......

Als ik dan rond 12 uur eindelijk thuis kom, zijn de tuin en het huis helemaal versierd. Geweldig om zo thuis te komen.

Groot op het raam dat we 2^e zijn geworden. Super.

Dinsdag 30 september: de dag erna. Heel fijn om weer thuis te zijn, maar tegelijk ook een soort katergevoel.

Het evenement waar je zo lang naartoe hebt geleefd en wat je zo intens hebt beleefd is nu echt voorbij.

Het gewone leven gaat weer beginnen. Maar elke keer als ik het er met iemand over heb, of als ik foto’s of al die mailtjes op de band-list zie, dan denk ik weer terug aan dit geweldige WK en is de kater meteen weer weg.

Wat wel blijft is een aantal kritische gedachten. Kritiek die graag wil delen.

Opvallend is dat de parcoursen echt wel een graadje moeilijker zijn dan het gemiddelde C-parcours in Nederland.

En toch zie je hier niemand moeilijk over doen.

Als een dergelijk parcours in Nederland zou worden neergezet, zou het rustig zijn met verkennen. Een groot deel van de lopers zou immers bij de keurmeester staan om te klagen, of tegen elkaar over het parcours aan het mopperen zijn.

Als er vervolgens gelopen wordt, blijkt vaak dat de honden er allemaal niet zo’n moeite mee hebben, maar dat het veel meer in de hoofden van de handlers zit. Natuurlijk kun je een C selectiewedstrijd niet vergelijken met een WK, maar het zou mooi zijn als de mentaliteit ten aanzien van de benadering van een parcours in Nederland wat zou veranderen richting de mentaliteit die ik op het WK gezien heb.

Het zal er niet alleen gezelliger door worden, er zou ook een stuk beter door gelopen worden.

Een ander opvallend punt is de instelling waarmee op een WK gelopen wordt. Iedereen loopt daar om te winnen. Terwijl echt lang niet iedereen een hond heeft die zo snel is als de hond van Marcus Topps.

Iedereen gaat er vol voor en probeert al het mogelijke eruit te halen. Dit mis ik nogal eens in Nederland. We lopen netjes ons rondje en zijn snel tevreden. Met de large hebben we dit jaar bij de individuele competitie eindelijk de aansluiting met de wereldtop weten te bereiken. Maar om echt mee toe doen met die wereldtop zal er nog een tandje bij moeten. Dat kan alleen als we op een wat andere manier gaan lopen. Een stuk fanatieker. Wat meer om te winnen, in plaats van alleen maar een foutloos rondje te lopen.

Dit betekent niet dat iedereen nu als een kip zonder kop door het parcours moet gaan racen. Dan weet je zeker dat je verliest. Zorg ervoor dat je secuur, economisch en snel handelt. Maar wel fanatiek.

In één of meerdere seminars zal ik hier komend jaar zeker aandacht aan besteden.

Het WK 2008 zit er weer op. Op naar Oostenrijk 2009.

Martijn Servaas.

Alle foto's die in dit  verhaal staan zijn van Kees Stoel.

Klik op bovenstaande foto om op de website van Kees te komen.

Martijn.......bedankt voor dit leuke verhaal.