Verslag FCI WK te Oostenrijk.

 

klik op bovenstaande foto voor fotosite Kees Stoel.

 

Reeds in februari begon de wk-koorts rond het FCI al.

 

Cynophilia was een nieuwe weg ingeslagen, mede door de beschikbaarheid van de DIT hal waar op een werkelijk kwalitatief prachtige ondergrond een felle strijd plaatsvond voor de beschikbare plaatsen. Normaal verkeerden zowel handler als hond rond deze tijd nog in diepe winterslaap, nu moesten met de carnaval nog voor de boeg de schoenen al uit het vet en werd een vorm van onze viervoeter geëist, die je meestal pas na enkele maanden in het wedstrijdseizoen mag verwachten.

Na één weekend in februari en één weekend in maart stond men voor de zware taak reeds voor april de selectie bekend te maken, die pas in de tweede helft van september de oranje kleuren zouden gaan verdedigen.

 

In de voorbereiding hebben we 2 dagen hard kunnen trainen op parcoursen die we zouden kunnen verwachten. Dit was erg gezellig en leerzaam hoewel ik zelf verwacht dat er op een WK weer nieuwe situaties voorgeschoteld worden om het kaf van het koren te scheiden.

Opvallend was dat dit jaar bijna 70% van de selectie uit Brabant afkomstig was. Cynophilia sprong hier meteen goed op in door bij de reservering de roots niet uit het oog te verliezen en ons kamp op een echt Oostenrijks Bauernhof op te slaan, we sliepen naast de koeienstal alwaar de koeien over ons waakten als de os en de ezel over het kindje in de kribbe.

 

Nadat iedereen op woensdag was gearriveerd, waren wij allen in hoge verwachting wat voor nieuws er zou zijn na de teamleaders meeting. Voornaamste was dat er tijdens de training niet gevoerd mocht worden op het tapijt en voor de runs mocht er in het gedeelte waar men moet wachten, niet gevoerd en gespeeld worden, alleen met de riem.

Na een gezellige maaltijd en de nodige versnaperingen onder het genot van een stevig stukje Nederlandstalige muziek, werd voldaan het zeer royale bed op gezocht. Er werd op alfabetische volgorde getraind, dus wij waren pas rond het middaguur aan de beurt voor de keuring en de training. Het is leuk om al die bekende gezichten uit het buitenland weer te zien en alles vond in zeer ontspannen sfeer plaats. Het enige dat door de onduidelijkheid wat spanningen veroorzaakte, was het meten van alle small en medium honden, terwijl men er al vanuit ging dat alle formaliteiten achter de rug waren. Natuurlijk gaf dit geen problemen, alleen Troy werd ter controle nogmaals gemeten omdat hij nou eenmaal tegen de bovengrens van 34,99cm zit. Hij mocht blijven. Zo ontspannen als de middag verliep, zou fel werd er ’s avonds op het parket van de plaatselijke bowlingclub gestreden om de team eer hoog te houden.

Belangrijkste was dat de gezellig bovenal niet uit het oog werd verloren.

Na de altijd saaie opening mocht de large van start gaan voor hun teamruns. Ik zal in dit verslag niet ingaan op de uitslagen, die zijn op andere sites terug te vinden. Helaas liep Cathy een zeer onfortuinlijke dk op waardoor de goede rondjes van Hein en Walter tevergeefs leken te zijn. Later op de dag zou de large ook nog hun vp afwerken, maar de kansen voor een podium leken met een dk toch echt volledig verkeken. Vervolgens was het de beurt aan de medium. Dat dit WK niet als één van de succesvolste de boeken in zou gaan werd toen reeds duidelijk door de 2 dk’s die ook hier vielen. Hierdoor eindigden we ver achterin en ook hier was het wel duidelijk dat er wonderen moesten gaan gebeuren om hier nog iets positiefs van te kunnen maken. Alle hoop was gericht op de het small team, misschien konden zij de dag nog een beetje redden, maar ook aan deze illusie kwam snel een eind. Het feit dat je geen resultaten weg kunt strepen maar dus ook een dk meteen meeneemt, vergt gewoon het uiterste van handler en hond. Met 1 dk en 5 fouten eindigden ook zij ergens in de middenmoot.

De stemming was ondanks de lekkere training en de gezellige avond ervoor gezakt tot een minimum. Het vp voor de large zou gekeurd worden door Manuel Alff, hetgeen betekende dat dit geen cadeautje zou worden.

Misschien lopen we achter in de ontwikkeling in Nederland, aan de andere kant kun je je afvragen of het steeds moeten nemen van de onlogische kant van hindernissen de motivatie van de honden nou wel ten goede komt. Dat wij niet de enige waren die hier moeite mee hadden bleek wel uit het geweldige aantal dk’s wat op dit parcours viel. Al snel beseften we allemaal dat hier nog een heleboel mogelijk was als er 3 honden over de streep gebracht zouden worden. Dit zou niet eens foutloos moeten zijn, hoewel dat danslechts een hoge klassering zou betekenen en geen podiumplaats. Helaas zat het hier ook niet mee en met 3 dk’s op het vp zochten we een beetje troosteloos ons hotelletje weer op waar we ons zouden gaan voorbereiden op de eerste individuele runs op de zaterdag.  

De jumping individueel was voor ieder een nieuwe kans om het toernooi toch nog een positieve draai te geven. Loop je daar een resultaat, ben je nog in de race voor de zondag. Gaat het daar mis, dan was eigenlijk het toernooi meteen ten einde, zeker gezien de teamresultaten van de dag ervoor. Al vroeg moest er verkend worden door de small, waar Troy als 5e moest starten. Ook dit was een parcours van Manuel Alff met lastige en in mijn ogen ook wat onlogische lijnen, gecombineerd met veel afleiding zoals bijvoorbeeld een tunnel vlak achter de palen.

Het vroeg moeten starten is voor mij zeker een nadeel, maar hier gingen mijn gedachten eventjes terug naar het NK, waar ik ook als 5e van start moest gaan. Het was geen vlekkeloos rondje, maar de schade bleef beperkt tot her en der wat tijdverlies, maar de top 10 bleef in het zicht. Yade had wat pech en liep net als Willow tegen een dk aan, waardoor er voor de small eigenlijk nog weinig over leek te blijven. Als afsluiter van de zaterdag zouden we nog het vp voor het team moeten lopen, maar het zou een lange zware dag blijken te worden.

Bij de medium had men wat meer tijd om te zien wat de concurrentie zou doen op het parcours. Dit was een parcours wat erg leuk leek met een hoop snelle stukken, maar ook wat instinkertjes.  AC/DC en Filan kwamen foutloos rond terwijl Blizzard na een geweldige start op weg leek zijn huzarenstukje van vorig jaar te gaan herhalen, maar helaas wat moeite had met zijn palen insteek. Dat hierna de concentratie weg was, resulteerde dit in een dk en restte er hooguit het redden van de eer op de 2 vp’s die nog zouden komen. De uiteindelijke winnares was de Engelse medium bordercollie Dizzy, die na een onterechte weigering vorig jaar de titel had gemist, maar dit jaar zinde op revanche. In een adembenemende run wist ze alles en iedereen te verslaan en nam ze een grote stap om dit jaar wel de titel mee te nemen naar het Verenigd Koninkrijk. Het is echter niet vaak gebeurd dat de uiteindelijke kampioen zowel de jumping als het vp heeft gewonnen.

De large kon zich helemaal concentreren op hun eigen rondjes aangezien de teamruns al achter de rug waren. Ook hier had dhr. Alff weer een uitdagend parcours weten te verzinnen, wat vreemd genoeg niet eens zoveel dk’s tot gevolg had. Zipper mocht de spits afbijten en na de 2 eerdere dk’s was er nu goede hoop op een mooi resultaat. We stonden allemaal klaar om bij een foutloos rondje massaal op de knieën te gaan, maar helaas konden we gewoon blijven staan. Zipper reageerde niet op een commando en schoot de tunnel in die ze toen nog niet moest hebben.  Dyba liep een verdienstelijke jumping, verloor wel wat tijd en helaas ging er één latje. Door de vele foutloze combinaties werden ze dus ver terug geworpen in de totaaluitslag, maar de mooie foutloze run van Eli bevestigde de terechte status van Nederlands Kampioen met een plaats bij de eerste 25 van de wereld en gaf de oranje supporters toch nog enige reden tot opluchting. Uiteindelijk dus toch nog 1 small, 1 medium en 1 large met enige mogelijkheden op een hoge eindklassering. Podiumplaatsen leken toen echter al niet meer binnen bereik te liggen, hoewel er nog rare dingen zouden kunnen gebeuren.

 

Omdat de medium de zaterdag ook eerder was gestart dan de small, mochten zij nu ook eerder. Wel erg lastig aangezien we de dag zelf al eerst de small lopers individueel hadden gezien voor de mediums. Erg zonnig zag het er niet uit, maar het parcours op zich was niet onaardig. Het zou heerlijk zijn om in ieder geval een goed vp te lopen met het oog op de dag erna. Na een bliksemstart van AC/DC besloot hij zijn rechte lijn vrolijk door te zetten en dook vol goede moed de achterliggende tunnel in. Helaas was dit iets te vroeg en de eerste dk stond op de klok. Ook Filan wist het vp niet ongeschonden door te komen en met de wetenschap dat  je 2 teamgenoten allebei tegen een dk zijn aangelopen is het moeilijk je concentratie vast te houden als je als laatste moet lopen. Werner was vastbesloten zijn raakvlakken niet te missen, wat redelijk goed ging. Helaas verslapte de aandacht op wat andere punten en met 2 weigeringen en één fout, plus de 2 dk’s, eindigde het team medium op een troosteloze laatste plaats.

Het small team was gebrand om de Nederlandse eer te redden. Al met al was het toch een teleurstellende dag gebleken die we graag nog een oranje tintje hadden willen geven met 3 goede vp’s.

Yade beet de spits af maar liep vol in de valkuil na de schutting. Ik wist dat ook hier mijn probleem zou liggen aangezien ik niet echt een goede oplossing had voor de situatie, iets wat eigenlijk op dit niveau niet mag gebeuren. Ietje zag duidelijk geen probleem en met een weergaloos vp liep ze de hele wereld op 2 seconden, echt een absolute topprestatie die door alle eerdere tegenslagen een beetje onbelicht bleef, maar zeker het vermelden en op video nakijken waard is. Ondanks de 2 eerdere goede resultaten op de jumpings en het eigenlijk normaal beter presteren van Troy op een vp, liep ook hij vol in de door dhr. Alff opgezette valkuil na de schutting. Er was een oplossing geweest maar die zou tijd hebben gekost en daardoor besloot ik de gok te wagen na de schutting een wissel te maken om vervolgens standaard terug te wisselen en hem bij de sprong weg te houden waar ook Yade al de fout was ingegaan. Helaas stapte ik iets te vroeg in en na al het nemen van sprongen van de andere kant dacht Troy waarschijnlijk dat het weer zo laat zou zijn en deed keurig netjes wat deze keer niet van hem werd verlangd. Met ook hier weer 2 dk’s eindigde ook het small team in de 2e helft van de einduitslag.

De hele dag in de hal hangen was erg slopend geweest. Pas laat in de avond gingen we terug naar het hotel en toen moesten we nog eten. Daar de vermoeidheid al op mijn stem was geslagen en ik echt toe was aan een warme douche en goede nachtrust, besloten we bij de locale chinees wat mee te nemen en zo snel mogelijk het bed op te gaan zoeken. Met een 15e plaats na de jumping was de top 10 nog in zicht, maar dan zou ik wel de vermoeidheid moeten overwinnen.  Walter had ook nog wel enig zicht om te kunnen stijgen en Henk zou met een strak vp waarschijnlijk ook nog richting top 15 kunnen komen. Het zijn natuurlijk maar troostprijzen, maar dit jaar zat er helaas niet meer in voor de oranjes.

De nacht was kort en na met moeite wat ontbeten te hebben ging ik met een slecht gevoel naar de hal.

 

Dit was naar later zou blijken een juist gevoel, maar je probeert het te verdrukken. Het vast parcours was zeker de moeite waard, een situatie bij de oploop kattenloop met een tunnel in een U-vorm eronder. Eerst het gat van de tunnel en daarna de kattenloop.

 

Ik heb het liever omgekeerd omdat het mij normaal minder moeite kost de kattenloop te vinden dan de tunnel, op de raakvlakken volgt namelijk normaal de beloning die bij een tunnel nooit komt.

Hebben we het hele toernooi eigenlijk overal situaties gehad die je dwongen het op één bepaalde manier op te lossen, de start bood nu ineens 3 mogelijke oplossingen, wat gezien de dk van Cathy op haar team jumping blijkbaar toch meer onzekerheid bij me heeft gebracht dan ik op dat moment wilde accepteren.

Marc en Yade mochten als eerste bekijken of ze door dit uitdagende parcours zouden weten te komen. Marc

maakte niet de juiste keuze en Yade ging vol overtuiging het verkeerde gat van de tunnel in i.p.v. de oploop kattenloop te nemen. Ook Ietje strandde met Willow, maar mocht toch nog enig applaus oogsten door de fabuleuze snelheid waarmee Willow zich door de palen heen wist te bewegen.

 

Toen begon het lange wachten en sloop de onzekerheid langzaam bij me naar binnen. Voor wie geïnteresseerd is in wat er dat kwartier met me gebeurde, kan dat lezen op mijn eigen site (www.diesheltie.nl) want dit verslag gaat tenslotte over alle deelnemers en niet over mij alleen.

Toen ik mocht starten miste ik het vertrouwen wat ik nodig had. Raar genoeg sloeg dit niet over op Troy want hij ging als een pijl uit de boog van start, tikte de lat van sprong 2 maar deze bleef liggen. Een fractie van een seconde dacht ik dat het voorbij was en raakte eventjes kwijt wat ik moest doen. Voor ik het wist was Troy naast me en schoot het verkeerde gat van de tunnel in... alles kwijt!

De nummer 16 werd uiteindelijk 2e, de nummer 14 werd 3e en een 16 jarig meisje uit Finland kroop van een 8e plaats naar de hoogste trede van het podium. Alle kannonen en kopstukken van de internationale behendigheid strandden op de kattenloop/tunnel situatie en dus zag het podium er heel anders uit dan men gedacht had. We zijn nu bijna een week verder en ondertussen is de start al honderden keren door mijn hoofd geschoten. Ergernis, frustraties en teleurstellingen  en de wetenschap dat het allemaal zo mooi had kunnen zijn. Dat is agility op een WK, een absoluut unieke ervaring, waarvan ik ondanks alles toch heel blij ben dat ik het mocht meemaken.

Bij de medium overheerste eigenlijk maar één vraag, zou Natasha Wise het dit jaar wel redden na haar fantastische jumping. Het was een wat ruimer opgezet parcours dan bij de small, maar met de nodige sprongen die weer van de "onlogische" kant moesten worden genomen. Werner en Blizzard mochten na hun dk van de jumping als eerste Nederlandse combinatie van start. Ze liepen een verdienstelijk rondje met een twijfelachtige fout op de schutting.

Sharon wilde op een waardige manier afscheid nemen van het WK met Filan, waar ze 5 keer heeft mogen schitteren en waar we met z’n allen keer op keer weer van deze combinatie hebben mogen genieten. Het was een mooi vloeiend rondje waarbij het nu zelfs een nadeel was dat je een hond hebt die kort draait. Helemaal achter in het parcours moest Filan nog om een sprong heen, maar draaide zo kort dat hij ervoor langs kwam. Een kleine smet op wat een mooi afscheid was, maar met slechts één weigering eindigde ze toch nog op een 21e plaats.

Ook Henk zal eventjes genoeg hebben van kort draaiende honden.

Met een mooie snelheid vloog AC/DC de kattenloop over en landde keurig in het raakvlak. Helaas kwam hij maar heel eventjes kort mee naar rechts, waarna hij zich corrigeerde en weer terug de kattenloop opstapte . De spanning liep hoger en hoger op en op dit snelle parcours speelde de zenuwen ook een duidelijke rol. Was het bij de small nog zo dat alles en iedereen stuk ging op hetzelfde punt, bij de medium kon het overal gebeuren. Was er na de jumping slechts één sheltie in de top 10 te vinden, na een geweldige run van de Oostenrijker Walter Meyer die voor zijn thuispubliek wist te stijgen van een 13e naar een 4e plaats en onze zuiderbuur Johan Vos die van 10 naar 3 ging werd de top 5 gecompleteerd door de mijn teamgenootje van de sheltie wedstrijd in 2007, Bernadette Bay die van plaats 14 wist op te klimmen naar plaats 5. De wereldkampioen van vorig jaar uit Zwitserland, Toni Zürcher met zijn BC Witch, zette de druk volledig op de top 5 door een prachtig vp te lopen en voor de zoveelste keer de discussie aan te wakkeren dat zijn hond toch eigenlijk wel erg groot lijkt. Als er iemand is die het gunde om hier op de hoogste trede te staan, dan was dat wel de Engelse Natasha Wise.

Vorig jaar kreeg ze een onterechte weigering wat haar de titel kostte en nu had ze na een geweldige jumping alles in eigen hand. Dit was echt agility zoals het hoort te zijn, snelheid, wendbaarheid, perfecte vlakken en korte bochten, bijna ging het nog mis bij de schutting, maar dit jaar zegevierde de gerechtigheid! Door zowel de jumping als het vast parcours te winnen maakte zij aan iedereen duidelijk dat het goud dit jaar mee naar Engeland ging en ik ben er zeker van dat niemand in de hele hal hier ook maar een seconde aan heeft getwijfeld dat dit volledig terecht was.

Als klapstuk (?) kwam de large.

Alleen Walter had met Eli nog een beetje kans een aansprekend resultaat te behalen en vooral Cathy had hier nog wat recht te zetten. Het was niet echt een snel parcours doordat er nogal wat punten zaten waar kort gedraaid moest worden. Cathy was erg goed geconcentreerd maar helaas stapte ze iets te vroeg weg naar de band waardoor Zipper hierop een weigering kreeg. De lange lijn dwars door de hal, van de schutting naar een sprong vlak voor de finish, was echter formidabel doordat ze volledig vertrouwend op Zipper deze lijn al inzette, terwijl Zipper de schutting keurig afmaakte.

Hein was wat minder gelukkig doordat Dyba het verkeerde gat van de tunnel inschoot. Men had besloten gezien het grote aantal deelnemers een korte pauze in te gelasten en vlak hierna kwam er een Fransman die een uiterst scherpe tijd wist neer te zetten die bijna een half uur lang op het bord bleef staan! Ook Walter liep zich stuk op deze tijd, een discutabele fout op de breed werd gevolgd door een blok van de muur en dit wierp ook hem terug naar een plaats in de grijze middenmoot. De uiteindelijke finale was zinderend. Dat een thuiswedstrijd de lopers vleugels geeft, bewees de Oostenrijkse Susanne Novak, die vanaf een 19e plaats uiteindelijk het brons wist te veroveren. De wereldkampioen van vorig jaar, Marcus Topps, had “slechts” een 9e tijd gelopen op de jumping, exact dezelfde tijd als de Belgische Sally Andrews, maar wist met een mooie run de druk op de topposities te zetten. Een andere Oostenrijkse combinatie, waarvan de hond pas 2 jaar oud was, kreeg ook vleugels van het uitzinnige publiek en met een gouden en bronzen plak was het Oostenrijkse feestje compleet. Ondanks de tegenvallende resultaten van de Nederlandse equipe hebben we er toch met de supporters samen een gezellige afsluitende avond van gemaakt. Zo kort na het toernooi overheerst de teleurstelling nog wel in het Nederlandse kamp, maar dit geeft vooral aan dat er serieus gestreden is en men het best mogelijke heeft gegeven. We zijn mijn inziens een goede weg ingeslagen door te kwalificaties te houden op een locatie als de DIT hal en met een coach die van de groep een team heeft weten te maken en meer begrip en wederzijds respect heeft los weten te weken bij de deelnemers onderling.

Dit jaar helaas geen Wilhelmus in de hal, maar ik hoop dat ik volgend jaar een herkansing krijg om een nieuwe poging te kunnen wagen.

 

            Die kale met die (kale) sheltie

 

Foto niet van dit WK.