Verslag van Rob Peen over Hamar.

25 September 4:00 vertrek vanuit Heerhugowaard richting Hamar, onderweg nog even Henk en Ietje oppikken en dan de echte reis. Om 11:30 staan we bij in de wachtrij als 1^e auto (Marja reed niet al te snel anders waren we al buiten de territoriale wateren van Duitsland).

Na een half uurtje wachten reden we de boot op en konden we even bijkomen en wat eten en drinken met uitzicht op Denemarken, de overtocht duurde 3 kwartier waarna we weer met volle moed en maag verder reden. 

Henk stuurde heel Denemarken door tot aan het veer naar Zweden. Na een aantal tussenstops werd het tijd om een slaapplaats te zoeken, het 1^e hotel bleek vol (en megaduur) dus reden we nog even door. Korte tijd later vonden we echt wat we zochten, een vrij goedkoop motelletje wat er goed uitzag. Het eten in het restaurant was de voorbode van wat ons nog te wachten stond op culinair gebied, als dessert namen we ijs met slagroom zoals we dat het laatst hadden beleeft in onze kindertijd (heeeeeeerlijk). De volgende dag na een welverdiende rust vertrokken we rond half 9 weer richting het Noorden, eerst nog even ontbijten bij de Mac en dan echt weer op weg.

Schitterende landschappen kwamen voorbij, jammer dat de helft van het reisgezelschap sliep en niet alles meekreeg (voor sommige geweldige uitzichten werden we wel even gewekt !).

Bij de grens naar Noorwegen moesten we even naar de douane voor het checken van de hondenpaspoorten, na het noteren van "niets" konden we gewoon weer doorrijden.

Rond een uur of 6 kwamen we aan in Hamar, de routeplanner loodste ons tot precies voor de deur van het hotel. Even snel ingecheckt daar er al een aantal in de Pizzeria op ons zaten te wachten, dat werd dus een 2 persoons megapizza met bier.

Donderdag naar de hal alwaar de honden eerst nagekeken werden door de dierenarts, zoals verwacht was alles o.k. dus tijd om de boel te verkennen voordat de training zou beginnen.

De toestellen waren verdeeld in 3 opzetjes en na elke 8 minuten werd er gewisseld, de training met Twister verliep geweldig. Ik had er echt vertrouwen in en droomde al van een topklassering na de 2 te lopen parcoursen.

Bij het laatste stukje wat ik deed ging de insteek naar de palen net niet goed dus ik deed dat even over, voor mij sloeg het noodlot toen toe. Bij het aanzetten voelde ik dat m’n hamstring het niet hield en stopte onmiddellijk, het gevoel van een verrekte spier was duidelijk.

Het WK was voor mij al voorbij al voordat ik was begonnen, de teleurstelling was enorm.

De eerste dag van het toernooi, gelukkig nog een fysio gevonden die m’n been kon intapen.

Ton startte als 1^e Nederlander, helaas een disk met Djo. Ik liep als 2^e Nederlander en dat ging op zich heel goed totdat ik een beweging net niet kon maken die Twister dichter naar me toe zou halen, in plaats daarvan liet ik m’n rug zien en Twister pakte niet de sprong maar ging richting tunnel (weigering dus). Het verdere parcours ging wel weer goed en m’n blessure verergerde niet, helaas een niet zo’n beste tijd maar wel met de hoop zondag beter te presteren. Martijn die daarna startte had een heel lekker rondje, helaas kwam Kate de palen uit en moesten ze deze weer herstellen waardoor de tijd ook niet best was.

Ton die in de laatste groep liep met Brolinn was weer ongelukkig en moest met een D het veld verlaten.

Bij de mediums waren de rondjes saai te noemen, de keurmeester had een parcours neergezet waarbij bijna iedereen dezelfde wissels gebruikten. Alleen als er een topper of onze eigen Henk en Adele (ook toppers natuurlijk) liepen waren de rondjes interessant. Helaas voor Adele een disk maar voor Henk een mooi rondje met een goede tijd voor AC.

Bij de smalls van hetzelfde laken een pak, een saai rondje met wel spannende rondjes van Henk en Natasja.

De teams large mochten als laatst van de dag starten, helaas voor Ton (en de supporters) liep Brolinn tegen een Disk aan en Djo pikte onderweg een foutje mee. Martijn liep lekker en Kate was in ieder geval het snelst van de tafel van alle deelnemende honden, de hand van Michel Liekens ging al omhoog maar moest deze weer omlaag doen daar de elektronische tafel aangaf dat het wel goed was.

Zaterdag was voor mij een dagje van "supportersrust", eigenlijk niets voor mij maar dit jaar was het niet anders.

De teams small mochten lekker vroeg starten, wij werden getrakteerd op prima rondjes en ons team bereikte hiermee zelfs de 2^e plaats ! Met een kleine tijdsoverschrijding stonden ze te dringen achter de Belgen voor een plaatsje op de hoogste trede.

Bij de mediums vervolgens ging het ook best goed, Henk verbaasde een ieder en zichzelf met het rondje van AC, helaas pikten zowel Adéle als Sharon een foutje en een klein beetje tijdsoverschrijding mee.

De large teams mochten nog even in de ijskast daar het teamgebeuren werd vervolgd met de small- en mediumteams, nog veel spannender als het Vast Parcours daar er een podiumplaats voor Nederland inzat bij de kleintjes.

Henk startte als eerst met Famke voor Nederland en liep helaas tijdens een geweldig rondje een Disk op, vervolgens legde Natasja met Djoura een vloeiend rondje op de mat. Toch volledig geconcentreerd na het kleine drama liep Henk met Lola een klasse rondje, toch mooi om te zien dat ze om de hoogste plaats kunnen strijden.

De mediums hadden weinig hoop op een podiumplaats maar lieten zich toch van hun beste kant zien, ze gingen vol voor een betere klassering. Dat resulteerde voor Sharon en Adéle in een foutloos rondje, helaas liep Henk hier met AC een disk op.

Als laatste nummer werd die van de Large teams opgevoerd, ook hier was niet veel geluk aanwezig voor Ton. Met Djo liep hij een mooi rondje maar helaas 1 fout, Brolinn was minder goed rond te krijgen en met een verkeerde sprong onderweg was het helaas een D. Martijn liet zien waarvoor hij in Hamar was en loodste Kate foutloos in een prima tijd over het parcours.

Zondag de finaledag was voor de Nederlanders de "er volledig voor gaan dag", niemand had meer de hoop op een goede eindklassering dus werd er alles of niets gelopen op het Vast Individueel. Dat resulteerde voor Natasja met Djoura en Henk met Famke in een Disk. 

Lola kon met behulp van Henk wel de juiste route vinden en kwam foutloos aan, in het totaalklassement kwamen zij toch nog op een verdienstelijke 18^e plaats.

Nogmaals was Henk succesvol met AC/DC, in een schitterend rondje eindigden zij binnen 1 seconde van de wereldkampioen, een 8^e plaats was hun deel wat resulteerde in een 7^e plaats totaal !! Adéle liep hier heel ongelukkig een Disk op maar het rondje zag er verder heel goed uit.

Nu de beurt aan de Large honden, zou het ongeluk van Ton voortduren en zou ik nog een hele ronde kunnen lopen was de vraag.

Ton was weer als 1^e Nederlander aan de beurt en liep met Djo een goed rondje, Brolinn werd door Ton rondgestuurd met een snellere tijd maar helaas 1 foutje erbij. Martijn liep weer een heel goede tijd maar 2 foutjes wierpen hem naar de achterhoede van het klassement.

Als laatste van de Hollanders mocht ik het nog proberen, alhoewel de start veelbelovend was vond de keurder het nodig om Twister een raakvlakfout te geven op de afloop kat. In een 180 graden bocht van de oxer naar de breed voelde ik tijdens een belgische wissel m’n been weer en moest die ontspannen waardoor Twis voorbij de breed schoot, de rest van het parcours heb ik met de afstandbesturing moeten volbrengen. Het WK was nu over voor m’n teamgenoten en mijzelf, de echte finale moesten we noodgedwongen overlaten aan anderen waar we overigens nog wel van genoten hebben.

De thuisreis ving maandagochtend vroeg aan en met hier en daar wat kleine wegonderbrekingen kwamen we nog voor het donker bij de eerste overtocht aan, de tussenstop hebben we in Kopenhagen gemaakt in een aardig prijzig hotel daar we toch wel aardig vermoeid waren en niet verder wilden zoeken.

Dinsdagochtend reden we lekker vroeg weg en dankzij het lekker vlot doorrijden van ondergetekende haalden we nu wel op het nippertje de boot voor de overtocht, we stonden nog geen halve minuut op het autodek of de laadklep ging al achter ons dicht (zo moet het nou Mar !).

Onderweg werden we op nog wat files getrakteerd maar we kwamen toch nog net voor de avondspits door Groningen (pfffft.), Nog even wat gegeten bij Henk en Ietje en door naar huis waar we eerst de kinders gedag gingen zeggen voordat we door gingen naar Utrecht om onze andere hondjes op te halen.

Hierbij willen Mar en ik onze oppasvrienden Claudia, Liesbeth, Wilma en Paul bedanken voor het verzorgen van onze kanjers. De coaches en m’n collega strijders voor de gezelligheid en sportiviteit.

Het bovenstaande verhaal is gebaseerd op de herinneringen van ondergetekende en kan dus afwijken van de waarheid !

 Groetjes,

Rob Peen

Foto's plus animaties geplaatst door Bob.